You live without knowing what living is,

You die without knowing what dying is,

You believe without knowing what believing is,

You hope without knowing what hoping is.

If you understood what living is,

And also understood what dying is,

If you understood what believing is,

And also understood what hoping is –

Then you would not live in great need,

And die while already dead.

Then you would not believe in wind or dust

And hope for what cannot be.

Your pale face would be red from strength,

And your dark eye would be joyful,

Your weak hand would be iron-strong,

And your light feet would be nimble.

Your heart would feel, but not sigh,

Your head would think, but not worry,

Your mouth would speak, but not curse:

Your every word would be a sweet sound,

And you – a spring on this beautiful earth.

דו לעבסט און װײסט ניט װאָס דאָס לעבן איז,

דו שטאַרבסט און װײסט ניט װאָס דאָס שטאַרבן איז,

דו גלױבסט און װײסט ניט װאָס דאָס גלױבן איז,

דו האָפֿסט און װײסט ניט װאָס דאָס האָפֿן איז.

װאָלסטו פֿאַרשטאַנען װאָס דאָס לעבן איז,

און אױך פֿאַרשטאַנען װאָס דאָס שטאַרבן איז,

װאָלסטו פֿאַרשטאַנען װאָס דאָס גלױבן איז,

און אױך פֿאַרשטאַנען װאָס דאָס האָפֿן איז -

דאַן װאָלסטו ניט געלעבט אין שװערער נױט,

און ניט געשטאָרבן אָפֿט ניט לעבעדיק,

דאַן װאָלסטו ניט געגלױבט אין װינד און שטױב

און ניט געהאָפֿט אױף דאָס װאָס קען ניט זײַן.

דײַן בלײך געזיכט װאָלט זײַן פֿון קרעפֿטען רױט,

און פֿרײדנהעל װאָלט זײַן דײַן דונקלע אױג,

דײַן שװאַכע האַנט װאָלט זײַן װי אײַזן שטאַרק,

און הירשן־פֿלינק דײַן קרעפֿטנלאָזער פֿוס.

דײַן האַרץ װאָלט פֿילן, אָבער זיפֿצן ניט,

דײַן קאָפּ װאָלט דענקען, אָבער זאָרגן ניט,

דײַן מױל װאָלט רעדן, אָבער פֿלוכן ניט:

דײַן יעדעס װאָרט װאָלט זײַן אַ זיסער קלאַנג,

און דו - אַ פֿרלינג אױף דער שײנער ערד.